Roberto Cavalli pojawił się w 1970 roku, gdy florencki projektant o tym samym nazwisku przedstawił charakterystyczną wizję, która zakwestionowała powściągliwość tradycyjnego luksusu. Cavalli zasłynął eksperymentowaniem z materiałami i technikami oraz charakterystyczną estetyką, w której nadruki, kolor i zmysłowość są formą pewności siebie. Od początku język marki był ekspresyjny, a nie minimalistyczny, zakorzeniony we włoskim rzemiośle, lecz nieobawiający się spektakularności. Ta wczesna tożsamość nadal kształtuje sposób, w jaki Roberto Cavalli jest postrzegany dziś, zarówno w modzie, jak i w licencjonowanych kategoriach, takich jak zapachy.

W ujęciu sprzedażowym nazwa Cavalli sygnalizuje szczególny rodzaj glamouru: wyrazisty, dekoracyjny i bez skrępowania mówiący „spójrz na mnie”, a jednocześnie osadzony w dziedzictwie włoskiego designu. To pozycjonowanie jest szczególnie silne w kategorii zapachów, gdzie konsumenci często kupują nie tylko profil zapachowy, ale również nastrój i obraz siebie. Zapachy Cavalli zazwyczaj opierają się na DNA domu mody, czyli pewności siebie i intensywności, oferując klientom sposób na przeniesienie wizualnej energii marki do codziennego rytuału. W katalogu wielu marek daje to Roberto Cavalli wyraźną rolę wyrazistej propozycji, atrakcyjnej dla klientów, którzy chcą, aby ich wybory kosmetyczne były ekspresyjne i zapadające w pamięć.

Ciągłą aktualność marki można wyjaśnić sposobem działania cykli gustu. Po okresach cichego luksusu często następuje odnowiony apetyt na dekoracyjność, odwagę i osobowość. Cavalli jest gotowy na takie momenty, ponieważ nigdy nie porzucił swojej ekstrawaganckiej tożsamości. Nawet gdy trendy się zmieniają, główna propozycja pozostaje spójna: włoska zmysłowość, dramatyzm oparty na nadrukach i poczucie pewności siebie rodem z nocnego życia przełożone na produkty do noszenia.

Konsumenci wybierają Roberto Cavalli, gdy chcą, by piękno miało charakter, a nie było detalem w tle. To marka, która zachęca do wyrażania siebie i pozostaje pociągająca, ponieważ oferuje alternatywę dla neutralnego minimalizmu: bardziej teatralną, wyraźnie włoską interpretację glamouru, która w odpowiednim kontekście nadal wydaje się nowoczesna.